ตอนที่ 14 (ต่อจากวานนี้)
พร้อมมิตรหันขวับไปมองยอแสง "มีแต่แกเท่านั้นที่มีหน้าที่จัดเตรียมยาให้คุณแม่ใหญ่...หรือว่าแก...แกวางยาคุณแม่ใหญ่"
ยอแสงตกใจ ปฏิเสธลั่นว่าเปล่า นพดลทักท้วงว่าไม่มีหลักฐานอย่ามากล่าวหากันลอยๆ จิตรใสแนะให้เรียกตำรวจมาจัดการ พริ้มเพราเกรงตำรวจจะสืบมาถึงตน รีบยุให้ไล่ยอแสงออกจากบ้าน นเรนทร์รับลูกทันที ตะโกนไล่ยอแสงเหย็งๆ
ในเวลาต่อมา นเรนทร์ พริ้มเพรา พร้อมมิตร กับจิตรใสช่วยกันขนข้าวของของยอแสงเอาไปโยนไว้นอกบ้าน นพดลเข้ามาห้ามก็ถูกซ้อนจับตัวไว้ นพดลไม่ยอมดิ้นสุดฤทธิ์ นเรนทร์ เลยเข้ามาซ้อมนพดลเป็นการสั่งสอน ยอแสงเองก็ถูกพร้อมมิตร จิตรใส กับพริ้มเพรารุมทำร้ายเช่นกัน...
ยอแสงรู้ตัวว่าอยู่บ้านนี้ต่อไปไม่ได้ จึงเก็บข้าวของเตรียมตัวไป นพดลจะตามไปด้วย แต่ยอแสงไม่ยอม ขอร้องให้อยู่ดูแลปกป้องคุณใหญ่ที่นี่ เพราะเรายังไม่รู้ว่าใครกันที่คิดจะทำร้ายท่าน เธอจะไปขอความช่วยเหลือจากใจบุญ ขอค้างบ้านใจบุญสักคืน พรุ่งนี้ค่อยหาทางออก
ooooooo
พริ้มเพรากับนเรนทร์ยิ้มร่าที่กำจัดคุณใหญ่กับยอแสงไปได้ในเวลาเดียวกัน นึกชมนเรนทร์ที่หัวไว จึงทำให้แผนการสำเร็จด้วยดี พริ้มเพรานึกย้อนเหตุการณ์ก่อนหน้า ตอนที่เธอกำลังจะเอายาพิษใส่ในถ้วยรังนกไปให้คุณใหญ่ นเรนทร์ตามมาทักท้วง แล้วบอกให้ทำตามวิธีของเขาแทน โดยชวนพริ้มเพรามาแอบที่ครัว ซุ่มดูยอแสงกำลังต้มยาสมุนไพรให้คุณใหญ่ รอจังหวะที่เธอเดินไปที่หน้าต่างครัว เหม่อมองเข้าไปในงานด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
"อาเล็กกับคุณพร้อมเหมาะสมกันเหลือเกิน"
นเรนทร์ย่องเข้ามาข้างหลังอย่างเงียบกริบ เปิดฝาหม้อยาต้ม เทยาพิษลงไป แล้วเปิดฝาไว้อย่างเดิม ทิ้งห่อยาลงพื้น ก่อนรีบหนีไป โดยที่ยอแสงไม่ทันรู้ตัว พริ้มเพราตื่นจากภวังค์ยิ้มอย่างพอใจ นเรนทร์ยอมร่วมมือกับป้าพริ้มเพราะเกรงว่าคุณใหญ่จะยกสมบัติให้ยอแสง
"ต่อไปนี้ไม่มีใครขวางเราแล้ว ทุกอย่างในบ้านเป็นของเราสองคน ไม่ต้องรออีกต่อไป"
พริ้มเพรากับนเรนทร์หัวเราะกันอย่างสะใจ...ฝ่ายยอแสงไปถึงบ้านใจบุญหวังจะได้ที่พัก ใจบุญรู้เรื่องทุกอย่างแล้วยอมให้เธอค้างด้วย แต่บารมีเข้ามาขวาง ตวาดใส่ยอแสงว่าบ้านนี้ไม่ต้อนรับ แล้วออกปากไล่ ใจบุญขอร้องแม่ให้เห็นใจยอแสง แต่บารมีก็ไม่ฟัง ยืนยันไม่ยอมให้ยอแสงเข้าบ้านเด็ดขาด
"ยอแสงไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ใจบุญกับคุณแม่มีปัญหากัน ไม่ต้องห่วง ยอแสงเคยลำบากมามากกว่านี้ แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก" ยอแสงฝืนยิ้ม หันหลังกลับ เดินจากไปอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าคืนนี้จะหาที่ซุกหัวนอนที่ไหน ทั้งเหนื่อยทั้งหิว เงินติดตัวสักบาทก็ไม่มี น้ำตาเริ่มเอ่อด้วยความรันทด...
ในเวลาเดียวกัน ศักดิ์ระพียังคงนั่งเฝ้าอาการคุณใหญ่ อยู่ในห้องไอซียูด้วยความเป็นห่วง พร้อมมิตรเตรียมของใช้ จำเป็นเอามาให้คุณใหญ่ พอศักดิ์ระพีรู้จากพร้อมมิตรว่ายอแสงถูกตะเพิดออกจากบ้านเดชาบดินทร์เพราะพวกเธอสงสัยว่าจะวางยาทำร้ายคุณใหญ่ ขยับจะออกไปตาม พร้อมมิตรรั้งไว้ ศักดิ์ระพีไม่สนใจ ไม่เชื่อว่ายอแสงทำผิดจนกว่าจะมีหลักฐาน แล้วเดินออกไปจากห้องทันที...
ด้านยอแสงหรือตะวันเดินน้ำตาซึมมาถึงกองไม้ข้างสวนใกล้เพิงที่ซ่อนตัวของสายกับอินตา ทรุดตัวลงนั่งอย่างท้อแท้ หมดหวัง คิดถึงเมื่อครั้งที่อยู่กับแม่บนเรือกระแชงอย่างมีความสุข
"แม่จ๋า...ตอนนี้ชีวิตของตะวันกำลังมืดดับ จนมองไม่เห็นแม้แต่แสงสุดท้าย ตะวันไม่เหลือใครเป็นที่พึ่งอีกต่อไปแล้วจ้ะแม่" ยอแสงน้ำตาไหลพราก ร้องไห้อย่างน่าเวทนา ทันใดนั้น เสียงเพลงกล่อมลูกของสายแว่วมาตามสายลม ยอแสงรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด ฉุกคิดขึ้นได้ว่าอาจจะเป็นเสียงของแม่ รีบเดินตามเสียงเพลง พร้อมกับตะโกนเรียก "แม่สายๆ"...
ทางด้านศักดิ์ระพีขับรถตามหายอแสงมาจนถึงถนนข้างสวนใกล้เพิงที่พักของอินตา คอยกวาดตามองหายอแสงตามข้างทาง ภาวนาขอให้เจอ ก่อนตัดสินใจจอดรถข้างทาง ใช้วิธีเดินหาแทน ส่วนสายเหมือนได้ยินเสียงลูกเรียก รีบวิ่งออกจากเพิง ยอแสงเงี่ยหูฟังเสียงสาย แต่เสียงเงียบไป
"แม่จ๋า...แม่อยู่ไหนจ๊ะ"
ศักดิ์ระพีเข้ามาในสวนอีกด้านหนึ่ง เห็นหลังยอแสงไกลๆ พยายามเพ่งสายตามองฝ่าความมืด จังหวะที่ยอแสงกำลังจะหันไปมองทิศทางที่ศักดิ์ระพีเดินมา ธาดาเข้ามาจับแขนเธอจากอีกด้านพอดี ยอแสงถึงกับหยุดกึก หันไปเจอธาดาซึ่งออกมาตามหาเธอ
"พี่รู้เรื่องจากนพดลแล้ว รู้ไหมว่าพี่เป็นห่วงยอแสงแค่ไหน...ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะดูแลยอแสงเอง"
ธาดาดึงยอแสงเข้ามากอดราวกับจะคอยปกป้อง ยอแสงน้ำตาไหลพราก ร้องไห้ด้วยความตื้นตัน ศักดิ์ระพีเห็นธาดากับยอแสงกำลังกอดกัน ยืนนิ่งงัน มองอย่างเจ็บแปลบหัวใจ ก่อนเดินหลบไป ยอแสงรู้สึกเหมือนมีคนมองอยู่ รีบหันไปดู พบแต่ความว่างเปล่า ธาดาชวนไปพักที่บ้านของเขา ยอแสงดีใจที่คืนนี้จะมีที่ซุกหัวนอน จึงกลับไปพร้อมธาดา ลืมเรื่องแม่สนิท
ครู่ต่อมา ธาดาพายอแสงมาบ้านของเขา ยอแสงไหว้ขอบคุณพ่อแม่ของธาดาที่เมตตาให้ที่พัก ธาดาจะไปนอนค้างที่โรงพยาบาล ด้วยไม่อยากให้ยอแสงถูกครหาว่านอนบ้านเดียวกับตน ยอแสงไม่สบายใจที่ทำให้ธาดาต้องลำบาก แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร...
ขณะเดียวกัน สายวิ่งกระเซอะกระเซิงตามหาตะวัน แต่โชคดีที่อินตามาเจอตัวก่อน ปรี่เข้ามาลากตัวสายกลับไปเพิงตามเดิม...ด้านศักดิ์ระพีมาถึงหน้าห้องไอซียู นพดลปรี่เข้าไปถามว่าเจอยอแสงไหม ศักดิ์ระพีแปลกใจ สงสัยว่านพดลรู้ได้อย่างไรว่าเขาไปตามยอแสง
"คุณพร้อมกลับไปโวยวายที่บ้าน ผมเลยมารอว่าอาเล็กจะตามพี่ยอกลับมาได้หรือเปล่า"
"ยอแสงเขามีคนดูแลแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก" น้ำเสียงของศักดิ์ระพีเต็มไปด้วยความน้อยใจ
ooooooo
นเรนทร์ตั้งตัวเป็นใหญ่คับบ้าน ยึดห้องคุณใหญ่ เอาเป็นของตนเองโดยมีพริ้มเพราคอยให้ท้ายสั่งให้เด็กรับใช้ขนข้าวของของคุณใหญ่ออกไป เด็กรับใช้ไม่กล้า พริ้มเพราไม่พอใจตบหน้าสั่งสอนฐานที่ไม่ฟังคำสั่ง พร้อมมิตรกับจิตรใสเข้ามาเจอพอดี
"กล้าดียังไงมาเอาห้องคุณแม่ใหญ่ไปเป็นห้องตัวเอง" พร้อมมิตรไม่พอใจอย่างมาก
นเรนทร์โกรธจัดที่สองสาวเข้ามาขวาง ตรงเข้าจัดการจิตรใสซึ่งตัวเล็กกว่าก่อน บีบคอจนหายใจแทบไม่ออก พร้อมมิตรปราดเข้าไปช่วยจิตรใส ก็ถูกนเรนทร์ตบเปรี้ยงจนกระเด็น แล้วตามจะเข้าไปซ้ำ ซ้อนพุ่งเข้ามาผลักนเรนทร์อย่างสุดแรง ตวาดลั่นห้ามทำร้ายลูกๆของท่านต้นอีก
"ฉันก็เป็นลูกคุณพ่อเหมือนกัน แกพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง ไอ้ขี้ข้า"
"ใช่ ผมเป็นไอ้ขี้ข้า เป็นคนชั่วช้าเนรคุณได้แม้กระทั่ง ผู้มีพระคุณล้นหัว คุณได้ในสิ่งที่อยากได้ ก็อย่ามารังแกพวกคุณหนู ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน"
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น